AMORGINA, Αμοργός
Μια σύγχρονη επανερμηνεία της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής
Η Αμοργός, το νησί που ενέπνευσε τον Νίκο Γκάτσο, παραμένει μέχρι σήμερα ανεπιτήδευτα όμορφη, αυθεντική και αληθινή. Ένας τόπος όπου το φυσικό τοπίο και η αρχιτεκτονική συνυπάρχουν αρμονικά, διατηρώντας αναλλοίωτη την ιδιαίτερη ταυτότητα και την ελληνικότητά τους μέσα στον χρόνο.
Στο ιδιαίτερο αυτό περιβάλλον αναπτύσσεται η ξενοδοχειακή μονάδα AMORGINA, σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Θοδωρή Ζουμπουλάκη, (Zoumboulakis Architects) σε συνεργασία με τους παρακάτω συνεργάτες, με βασική επιδίωξη την οργανική ένταξη στο τοπίο και τη δημιουργία μιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής πρότασης σε διάλογο με την τοπική παράδοση.
Η αρχιτεκτονική σύνθεση βασίζεται στην σύγχρονη επανερμηνεία κύριων στοιχείων της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής. Οι καθαροί γεωμετρικοί όγκοι, οι λιτές αναλογίες, η διαχείριση του φωτός και η στενή σχέση με το έδαφος συνθέτουν ένα σύνολο που ανήκει στον τόπο χωρίς να τον μιμείται.
Αφετηρία της σύνθεσης αποτέλεσε η ίδια η γεωμορφολογία του οικοπέδου. Οι γειτονικές καμπύλες ξερολιθιές, χαρακτηριστικό στοιχείο του Αμοργιανού τοπίου, προεκτάθηκαν και αναδείχθηκαν για να αποτελέσουν την κύρια δομή της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Οι δύο γειτονικές κατοικίες που σχεδιάστηκαν πριν από περίπου είκοσι χρόνια από το ίδιο γραφείο, και οπου οι ξερολιθιές υψώθηκαν ώστε να διαπερνούν τα κτίρια, και να διαμορφώσουν τις κατόψεις τους, αποτέλεσαν το κύριο concept για την επέκταση της νέας αρχιτεκτονικής σύνθεσης.
Κεντρικό στοιχείο της μελέτης αποτελεί η εκτεταμένη χρήση ξερολιθιάς. Η επιλογή αυτή ενισχύει τη φυσική ένταξη του συγκροτήματος στο ανάγλυφο της περιοχής και συμβάλλει στη μείωση της οπτικής κλίμακας των κτιριακών όγκων. Η εναλλαγή της λιθοδομής με τις λευκές επιφάνειες δημιουργεί μια σύνθεση με έντονη πλαστικότητα και ποικιλία, ενώ τα πέτρινα στοιχεία των κτιρίων αποτελούν φυσική συνέχεια των διαμορφώσεων του περιβάλλοντος χώρου.
Η διαφοροποίηση των χρωματισμών στα ξύλινα κουφώματα αναφέρεται στη χρωματική πολυμορφία των παραδοσιακών οικισμών της Αμοργού.
Σημαντική πηγή έμπνευσης για τη μορφολογική διαμόρφωση του έργου υπήρξε προφανώς και το μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας. (που ώς γνωστό έχει εμπνεύσει πολλούς αρχιτέκτονες μεταξύ άλλων και τον LeCorbusier για την σχεδίαση της εκκλησίας του Ronchamp το 1955) Ο μοναδικός διάλογος του με το βράχο, η κλίμακα των ανοιγμάτων του, οι επικλινείς τοίχοι και η αίσθηση προστασίας που αποπνέει επηρεάζουν πολλά στοιχεία της σύνθεσης, ιδιαίτερα στο κεντρικό κτήριο και τον περιβάλλοντα χώρο.
Η AMORGINA αναπτύσσεται σε παραθαλάσσιο οικόπεδο δέκα στρεμμάτων στον προστατευμένο κόλπο της Νικουριάς και περιλαμβάνει δεκαέξι δωμάτια, εκ των οποίων δέκα διαμερίσματα και έξι junior suites. Όλες οι μονάδες διαθέτουν ιδιωτικούς υπαίθριους χώρους με ανεμπόδιστη θέα προς το Αιγαίο και το ηλιοβασίλεμα.
Η κεντρική πισίνα υπερχείλισης, μήκους 25 μέτρων, τοποθετείται ως ενδιάμεσο επίπεδο ανάμεσα στην αρχιτεκτονική σύνθεση και τη θάλασσα, ενισχύοντας την οπτική συνέχεια με τον ορίζοντα. Πάνω από αυτήν αναπτύσσεται το εστιατόριο του συγκροτήματος, σε άμεση σύνδεση με τους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, ολοκληρώνοντας μια εμπειρία όπου το τοπίο, η αρχιτεκτονική και η καθημερινή ζωή λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο.
Η AMORGINA αποτελεί τελικά μια αρχιτεκτονική πρόταση που επιχειρεί να αναδείξει την ουσία της αμοργιανής ταυτότητας μέσα από σύγχρονα μέσα έκφρασης. Ένα έργο τα μορφολογικά πρότυπα επαναδιατυπώνονται σε ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο, συνδεδεμένο με τον τόπο και το τοπίο του Αιγαίου.
